پنجره ای رو به خدا

با چشم تو من دیدم

چون جلوگری کنی تو مهر اذین

شب رخت ببست جهان به تو اذین

با تو یک روز اشنایی شد پدید

چون گشودم درب را بر روی خویش

خدایا

بر روی خویش پنجره ای باز می کنم

که عظمت تورا می بینم

شکوه افرینش را

جلوهای چشم نواز

خدایا

صلابت کوه را می نگرم

واستواری اورا

و نمی دانم عاجزیش از چیست

که بار امانت را نتوانست بر دوش بگیرد

خدایا

این چنین عظیم واستوار نپذیرفت

چرا که از با امتحان عاجز بود

نگاهم به کوه وسپیدی ان

خدایا

مرا چون کوه استوار و قلبم را چون ان سپید گردان

نگذار زنگاری قلبم را پوشاننده

بل با قطرات اب شده سپیده

كوه

پاک گردان

خدایا

خدایا هر دمی را شکری برشکرت کنم

خویش را عاجز

ولی امیدوار

خدایا

تمامی پنجره را که می نگرم

زیبایی را که نقش توست

به تصویر می بینم

نسمی روح نواز

که مرا تا عمق جان مسرور می کند

و من بی مقدار چگونه توانم که وصف تو کنم

خدایا پس مرا بیشتر تشنه خویش کن

بیا با هم به ساحل باز گردیم

شبی را تا سحر همساز گردیم

زیبا است شب را در کنار ساحل ودرون الاچیق نشستن

ونور ماه روشنی بخش شب ارامش را دو چندان می کند

چشمان را تا افق دوختن و اوای دریا را گوش دادن خویش را

به شب سپردن صدای موج که به ساحل می نشینه و در ساحل

اروم می گیره و ساحل و ما منتظر موج بعدی هستیم چرا که

خویش را همراه موج به دریا می بریم و باز به ساحل بر می گردیم

اوای پرندگان که دنبال یار خویش که در ساحل دریا را در پی اوست

ما ی ساحل نشین صدای ان را دل نشین دانیم ولی از حال او بی خبر

که می نالد از فراق یار می خواند قدم بر شنهای ساحل نهیم

و ارام قدم برداریم که سکوت ساحل را بر هم نزنیم نیاز به کلام نیست

که خود شب با ما سخن می گوید و ما را به ارامش می رساند ماه حجاب

برگرفته و خود را نمایا ن کرده چشمانمان را بر اسمان نشانه می گیریم

ستارگان چشمک زنان جلوه گری می کنند خوشه پروین را نشانت می دهم

پهنه اسمان راز الود را می نگریم و خودمان را فراموش می کنیم

به زمین برگردیم کنار ساحل بر روی شنها ارام گیریم و چشمانمان را بسته

و خویش را به شب ساحل سپرده و همگام با اواز دریا

شبی را با عزیزی ساحل نشستن

سخنهای ان عزیزرا جان سپردن

درون ساحل ارام و خاموش

شبی را تا سحر نجوا کردن

نصیب من نما امین

13/12/84